4. Споменување на името на царот

4.1. Титула на царот (фараонот)

Од реализираното истражување можеме да ги идентификуваме првите 2 збора при споменувањето на името на царот како 2 суперлативи, и тоа оддесно налево:

Во превод на денешниот македонски јазик: Најнаочит именец, Најживени (Вечен). На овие титули кореспондираат грчките зборови (се чита одлево надесно).

4.2. Име на царот (фараонот)

По титулата констатиравме дека следи името на царот кое не е формално во денешна смисла на имињата, туку е описно:

Во превод
Тој кому боговите му се диват (восхитуваат).

Ваквото македонско име преведено е на античко-грчки со зборовите:

Зборот на античко-грчки значи богови, а зборот значи оној кому му се восхитуваат. Од ова повеќе од јасно произлегува точноста на предложениот начин на читање и озвучување.

Формирањето на лични имиња на овој начин со користењето на именката БОГА се задржало во македонскиот јазик до ден-денес. Чести се имињата како на пример: Богољуб, Богдан, Боговид, Божидар, Божана и други.

4.3. Презиме на царот (фараонот)

Презимето на царот, односно името на династијата го
препознаваме во изразите:

Преведено на денешен македонски јазик, за името на династијата ја добиваме описната форма:
наиценето наисемејство од град на карпа изграден

За превод во грчкиот текст употребен е и изразот

којшто денешната наука го чита континуирано како еден збор

Првиот зборе израз за град,е предлог,е божица на земјата. Ова практично значи дека на античко-грчки изразот означува град на божицата на земјата, што комплетно се поклопува со нашето читање на соодветниот термин во средниот текст на каменот.

4.4. Прекар (народно име) на царот (фараонот)

Кога се споменува царот со сите титули и полното име и презиме, или кога се споменува само со презимето, секогаш се завршува со изразот:

што преведено на денешен македонски јазик значи:
Наречен наниза на Ѓупците

Бидејќи прекарот на царот бил во употреба само кај Македонците, тој не се среќава преведен во грчкиот текст.